VERTEDERNADER MIJ

Ik sta op een kruispunt in mijn leven. Mijn relatie is gestrand, mijn ouders zijn dood en mijn bulex is kapot. Dringend tijd voor andere oorden. In het vliegtuig, onderweg naar Nepal, wil ik het verdriet en de pijn van mij afschrijven, maar de passagier voor mij zet zijn zetel in ligstand, mijn laptop klapt dicht en er is niet genoeg plaats meer om hem terug open te doen. Ik ben dus genoodzaakt om mijn gedachten daar in dat vliegtuig luidop uit te spreken zodat ik ze kan onthouden om dan later neer te schrijven. Iedereen op het vliegtuig luistert mee.
‘Mensen reageren op verdriet door je hun eigen verdriet te vertellen’, zegt een oude leeuw naast mij op stoel nr 7B en hij heeft gelijk.

Een tragikomische voorstelling over liefdesverdriet en de verwoede, gebrekkige pogingen van anderen om je daar overheen te helpen.

Met dank aan Maryse Engel en Koen De Smet

Foto boven: Dirk Alexander     Foto onder: Shalan Alhamwy

Recensie:              VERTEDERD ben ik…
Met de krop in de keel zit je daar… compleet ondersteboven. Ontroerd. Aangedaan. “Gepakt” te kijken naar een melancholische clown zonder masker… Zeg wel, … ZONDER masker, open en bloot. Oprecht. Rechtuit! Op het naïeve af. What you see is what you get : een prachtvrouw die je op zulk een simpele, ongekunstelde manier binnenste buiten keert met een verhaal, hààr verhaal, ieders verhaal dat je doet slikken en slikken en slikken… Op haar kousenvoeten glipt ze je hart binnen en verovert het ! Nog aan het bekomen van een lachsalvo vergeet het sjokvol theaterzaaltje te ademen… je voelt enkel de verbindende doch ontredderende emotie trillen in de onwezenlijke geluidloosheid, een danig indringende stilte die je voelt plakken tot op je huid. En een ieder legt zijn masker af en voelt mee… tranen glinsteren in de spotlights… Dank je Pascale!  – Micheline Pots