Pascale Platel

29/08/2018

zomerzwachtels

en als ik voor ‘t eerst weer ‘s morgens ‘t licht in de living moet aansteken

– omdat het anders te donker is natuurlijk, domoor! –

dan overvalt mij nu toch een melancholie. 

Dan denk ik aan de zomer die weer op zijn einde loopt en dat doet zo verschrikkelijk veel pijn! Dan moet ik luid huilen om de tijd die ik probeerde te pakken, maar echt voorbij gevlogen is. Dan word ik overspoeld door angst, paniek! Omdat ik misschien te veel genoten heb en te is nooit genoeg! 

Of niet genoeg genoten en misschien heb ik ook niet genoeg gekuist, gesport of gewerkt.

Of teveel geld uitgegeven!

Of ik vraag mij af ‘of ik van dageraad tot avond geen enkel hert heb zeer gedaan, geen ogen heb doen schreien, geen weemoed op een wezen lei. Aan liefdeloze mensen een woordeke van liefde zei!’

Maar als het licht aan is, denk ik: ‘’t Is goed in ‘t eigen hert te kijken’, maar niet te lang. Te is nooit genoeg.

(Met dank aan Alice Nahon)